Yesterday / Ayer / Երեկ

Yesterday / Ayer / Երեկ

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Yesterday

When I was a little child and the village was so big to me…

I used to take my tricycle, cross the courtyard and head away from the balcony where my aunts and grandma were drinking coffee. And then I heard my mother’s voice coming from the kitchen’s window: “Where are you going, my child? Don’t go far!”

And I used to cycle with strength and with difficulty, thinking I was really fast, while my grandpa left his workshop and walked behind me with slow, small footsteps in the mud.

I used to cross the grey village towards the green and people would greet me, laughing, and then talk again to their animals. A cow here, and some chickens there, a young man riding his horse, and an old one driving his tractor, the shepherd and the flock of sheep, the goats, the cats, the dogs, all getting out of my way.

Then I got to the green and rode along the path, but the mountains seemed to be running further from me. Their colours were brighter now and their smell so fresh. The sun greeted me over them, much as the people had before. I would reach that shadow at the foot of the huge mountains, where an apple tree grew, full of little green rosy apples. I’d leave my tricycle there on the grass and run among the purple, yellow, red and pink flowers with grasshoppers jumping in front of each step of mine.

Now the tree is in front of me and I am trying to climb it up to get that perfect apple. And my hand is so near, my feet slipping down the trunk…

Whose are those hands pushing me up? I get the apple, those hands take me down and put me on the grass, and then I run and run, “faster, faster, my child!”, and I reach the courtyard, the house, the balcony and the room where my younger sister had been waiting for me impatiently. I give her the apple; she smiles more flushed than the fruit she bites so anxiously.

I run to the balcony, and I see there’s my grandpa coming with a smile on his face and my tricycle in his hands.

I smile at him. He laughs.

Tatevik Amiryan

Ayer

Cuando yo era un niño pequeño y el pueblo era tan grande para mí…

Solía coger mi triciclo, cruzar el patio y alejarme del balcón donde mis tías y mi abuela estaban bebiendo café. Después, oía la voz de mi madre desde la ventana de la cocina: “¿Dónde vas, hijo mío? ¡No vayas lejos!”

Y solía pedalear con fuerza y dificultad, pensando que era realmente rápido, mientras mi abuelo salía de su taller y caminaba detrás de mí con pasos lentos y pequeños, por el barro.

Solía atravesar el pueblo gris en dirección al verde y la gente me saludaba, riendo, y después hablaba de nuevo a sus animales. Una vaca aquí, algunas gallinas allí, un hombre joven montando su caballo, y un hombre viejo conduciendo su tractor, el pastor y el rebaño, las cabras, los gatos, los perros, todos apartándose de mi camino.

Después, llegaba al verde y pedaleaba por una vía, pero las montañas parecían huir de mí. Sus colores eran más brillantes ahora y su olor tan fresco. El sol me saludaba por encima de ellas, tal como la gente antes. Yo alcanzaba esa sombra a los pies de las enormes montañas, donde un manzano crecía, lleno de pequeñas y verdes manzanas sonrosadas. Dejaba el triciclo allí entre la hierba y corría entre flores moradas, amarillas, rojas y rosas, con los saltamontes brincando en frente con cada paso que daba.

Ahora el árbol está en frente de mí y estoy intentando escalarlo y conseguir esa manzana perfecta. Y mi mano está tan cerca, mis pies resbalando en el tronco…

¿De quién son esas manos empujándome arriba? Tengo la manzana, esas manos me bajan y me dejan en la hierba, y luego yo corro y corro, “¡más rápido, más rápido, muchacho mío!”, y alcanzo el patio, la casa, el balcón y la habitación donde mi hermana pequeña ha estado esperándome impacientemente. Le doy la manzana; ella sonríe más sonrojada que la fruta que muerde tan ansiosamente.

Corro hacia el  balcón, y veo que allí está mi abuelo viniendo con una sonrisa en la cara y mi triciclo en sus manos.

Le sonrío, y él se ríe.

Tatevik Amiryan

Երեկ

Երբ ես փոքր երեխա էի եւ գյուղը այնքան մեծ էր ինձ համար…

Սովորաբար վերցնում էի իմ եռանիվ հեծանիվը, անցնում էի բակով եւ հեռանում պատշգամբից, որտեղ մորաքույրներս եւ տատիկս սուրճ էին խմում: Հետո լսում էի մայրիկիս ձայնը խոհանոցի լուսամուտից. «Ո՞ւր ես գնում տղա՛ս, հեռու չգնաս:»

Եվ ըստ սովորության  քշում էի ճիգով եւ դժվարությամբ, մտածելով թե իսկապես արագ էի գնում, մինչ դեռ պապիկս դուրս եր գալիս իր արհեստանոցից եւ ցեխոտ ճանապարհով քայլում էր իմ ետեւից դանդաղ եւ փոքր քայլերով:

Հատում էի մոխրագույն գյուղը դեպի կանաչը եւ մարդիկ ինձ բարեւում էին ծիծաղելով, եւ հետո կրկին դիմում էին իրենց կենդանիներին: Մի կով այստեղ, մի քանի հավ այնտեղ, մի երիտասարդ ձիավոր եւ մի հասակով մարդ իր տրակտորով, հովիվն ու ոչխարի հոտը, այծերը, շները, բոլորը քաշվում  էին մի կողմ:

Ապա հասնում էի կանաչին եւ քշում մի փոքրիկ ճանապարհով, բայց սարերը կարծես թե փախչում էին ինձանից: Նրանց գույները ավելի փայլուն էին հիմա եւ օդը մաքուր: Արեւը բարեւում էր ինձ նրանց գլխավերեւից այնպես, ինչպես մարդիկ առաջ: Հասնում էի հսկա սարերի փեշի այն ստվերին, որտեղ աճում էր մի խնձորենի, լի փոքր ու կանաչ կարմրաթուշ խնձորներով: Թողում էի եռանիվ հեծանիվը այնտեղ խոոտերի մեջ եւ վազում էի մանուշակագույն, դեղին, կարմիր եւ վարդագույն ծաղիկների միջով,ուր ամեն քայլափոխիս  մորեխները թռնում էին այս ու այն կողմ:

Հիմա ծառը իմ դիմացն է եւ ես փորձում եմ բարձրանալ եւ վերձնել այն կատարյալ խնձորը: Իմ ձեռքը այնքան մոտ էր, բայց ոտքերս սղում են ծառի բնից…

Ո՞ւմն են այն ձեռքերը որ ինձ վերեւ են հրում: Խնձորն  իմն է, այն ձեռքերը ինձ ցած են իջեցնում եւ թողնում գետնին, այնուհետեւ վազում եմ ու վազում, «ավելի արագ, ավելի արագ, բալիկս», եւ հասնում եմ բակ, տուն, պատշգամբ եւ այն սենյակը ուր իմ քույրիկը անհամբեր ինձ էր սպասում: Նրան եմ տալիս  խնձորը. նա ժպտում է ավելի կարմրաթուշ քան միրգն այն, որ կծում է անհամբեր:

Վազում եմ դեպի պատշգամբ եւ տեսնում,որ պապիկս է գալիս ժպիտը դեմքին եւ իմ եռանիվ հեծանիվը ձեռքին:

Ժպտում եմ նրան, եւ նա ծիծաղում է:

Տաթեւիկ Ամիրյան

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s